Posted in អារម្មណ៍

ខ្លាចពាក្យនឹករលឹក

ពេលនឹកដល់នរណាម្នាក់វាមានអារម្មណ៍ថាពិបាកណាស់។ វាកាន់តែពិបាកនៅពេលដែលយើងនឹក តែក៏បានត្រឹមតែនឹក ការពិតយើងមិនអាចនិយាយប្រាប់ឱ្យគេបានដឹងថាយើងនឹកដល់គេខ្លាំងប៉ុនណា។ ប៉ុន្តែពេលគិតចុះគិតឡើង ហើយពេលដែលអាចឆ្លងកាត់យប់មួយដែលគ្រាន់តែគេងស្ដាប់សំឡេងទឹកភ្លៀងសោះក៏អាចស្រក់ទឹកភ្នែកបាននោះ វាក៏ធ្វើឲ្យខ្ញុំរកឃើញចម្លើយផ្សេងទៀត។ ការនឹករលឹកដ៏សែនឈឺចាប់បំផុតនោះមិនមែនយើងនឹកមនុស្សដែលរស់នៅឆ្ងាយពីយើងទេ ប៉ុន្តែយើងនឹកខ្លាំងបំផុតគឺនឹកដល់មនុស្សដែលមានតែឈ្មោះ និងរូបថត តែគ្មានសំឡេងឆ្លើយឆ្លង ហើយក៏មិនដឹងថានៅទីណាឱ្យប្រាកដ។ ជួនកាលអាចនឹងនៅជិតដៃតែចាប់មិនបាន នៅជិតភ្នែកតែមើលមិនឃើញ នៅជិតត្រចៀកតែខ្សឹបប្រាប់មិនឮ។ អ៊ីចឹងហើយទើបធ្វើឱ្យខ្ញុំខ្លួនឯងអាចបន្ធូរអារម្មណ៍នឹកនោះបានមកក្នុងកម្រិតស្រាលធម្មតា។ ខ្ញុំតែងជឿថានៅពេលយើងនឹកគិតដល់នរណាម្នាក់ គេក៏កំពុងតែនឹកគិតដល់យើងដូចគ្នា។

ប្រហែលការពិតខ្ញុំគ្រាន់តែលើកទឹកចិត្តខ្លួនឯងទេ ព្រោះពេលដែលគិតថាគេក៏កំពុងតែនឹកដល់យើងដូចគ្នា ក៏ស្រាប់តែគ្មានអារម្មណ៍ហត់នឿយអីនឹងការនឹករលឹកមួយនេះសោះ ប៉ុន្តែក៏ស្រាប់តែឆ្ងល់ដែរ ថាបើគេនឹកយើងដូចដែលយើងនឹកគេ ហើយបើមនុស្សពីរនាក់អាចនឹកគ្នាទៅវិញទៅមក វានឹងក្លាយជារឿងល្អណាស់។ មិនចាំបាច់លាក់បាំងអ្វីទេ និយាយប្រាប់គ្នាថានឹក ហើយក៏នឹងធ្វើឲ្យម្នាក់ៗមានអារម្មណ៍ល្អ មានថាមពលក្នុងការធ្វើការងារកាន់តែប្រសើរជាងមុន។ អារម្មណ៍នឹកវាពិបាក តែវាល្អណាស់ដែលបានឆ្លងកាត់អារម្មណ៍បែបហ្នឹង។ យល់ពីតម្លៃនៃទឹកភ្នែកដែលស្រក់ចុះព្រោះក្ដីនឹករលឹក ថាវាយ៉ាងម៉េច។ ទោះជានឹកហើយមិនបានជួប ក៏គង់ប្រសើរជាងការណ៍ដែលមិនធ្លាប់ឆ្លងកាត់អារម្មណ៍នឹករលឹកបែបនេះ។ ក្ដីនឹកវាជាថាមពលផ្លូវចិត្តមួយដ៏សំខាន់។ ពេលនឹកដល់នរណាម្នាក់ គឺនឹកដល់វត្តមានរបស់គេ ហើយបើទោះជាពេលហ្នឹងគ្មានវត្តមានគេនៅជិត ប៉ុន្តែក្ដីនឹកវានឹងធ្វើឲ្យគម្លាតដ៏ឆ្ងាយក្លាយមកជាជិតមិនខានទេ…^_^

Advertisements
Posted in អនុស្សាវរីយ៍

នៅសុខៗក៏នឹកឃើញរឿងអស់ទាំងនេះ

សួស្ដីមិត្តអ្នកអានទាំងអស់! ខ្ញុំនឹកអ្នកគ្រប់គ្នានៅទីនេះណាស់ ហើយក៏សូមផ្ញើចិត្តនឹករលឹកនេះដល់អ្នកដែលបានអានប្លក់នេះ ហុហុ។ មេឃស្រទំ ធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកផ្ទះទៀតហើយ! នឹកស្រុកស្រែ នឹកសំឡេងសត្វយំ នឹកទិដ្ឋភាពមេឃស្រទំរកភ្លៀង សត្វមេអំបៅហើររកកន្លែងជ្រក ហើយត្រចៀកកាំហើរឆ្វែលចុះឡើង។ ទិដ្ឋភាពមួយដែលក្មេងៗរត់លេងពួនចាប់នៅវាលស្រែ ឃ្វាលក្របីឃ្វាលគោ វាលស្មៅខៀវខ្ចី ជាមួយនឹងសំឡេងត្រដោកក្របីជាតន្ត្រីរបស់អ្នកស្រែ។ ជាពិសេសគឺខែវស្សាបែបនេះ គេប្រើត្រដោកដើម្បីងាយស្រួលក្នុងការស្ដាប់ដឹងថាក្របីកំពុងស៊ីនៅម្ដុំណា។

រូបថតនៅស្រះទឹកក្រោយផ្ទះ

ជីវិតនៅក្នុងទីក្រុងពោរពេញដោយភ្លើងពណ៌ចម្រុះ ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំពេលខ្លះក៏សោះកក្រោះខ្លាំងណាស់ដែរ។ កំពុងតែគិតថានឹងឆាប់ត្រឡប់ទៅរស់នៅស្រុកស្រែវិញ។ ចង់រស់នៅក្នុងជីវភាពស្ងប់ស្ងាត់! ជុំវិញខ្លួនមានពណ៌បៃតង និងក្មេងៗកូនអ្នកភូមិដ៏គួរឲ្យស្រលាញ់។ ចង់ចំណាយពេលខ្លះចែករំលែកចំណេះដឹងជាមួយពួកគេ។ មិនដឹងទេ! ថាជីវិតនេះអាចរស់នៅបានយូរប៉ុនណាទៀត ដូច្នេះហើយក៏ស្រាប់តែនឹកចង់ចែករំលែកជាមួយពួកគេនូវក្ដីស្រលាញ់ ស្នាមញញឹម និងភាពកក់ក្ដៅ។ ខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅទីនោះវិញដោយធ្វើបណ្ណាល័យមួយសម្រាប់ដាក់សៀវភៅឲ្យក្មេងៗអាន បើកថ្នាក់បង្រៀនដោយឥតគិតថ្លៃសម្រាប់ក្មេងៗ នៅក្នុងភូមិ។ យកពេលសរសេរសៀវភៅ និងជួយកិច្ចការងារផ្ទះ ដាំដំណាំជាមួយពុកម៉ែ។ ជីវិតនៅស្រុកស្រែក៏ល្អម្យ៉ាង! យើងអាចស្រូបយកខ្យល់អាកាសល្អៗបានច្រើន ហើយក៏ញ៉ាំអាហារល្អៗដែលផ្ដល់ផលល្អដល់សុខភាព។ យើងមានបន្លែនៅជុំវិញផ្ទះស្រាប់ មិនបាច់ត្រូវទិញពីផ្សារដែលត្រូវបារម្ភរឿងថ្នាំគីមីទេ។

ផ្លូវចូលមុខផ្ទះ

ចង់ចំណាយពេលពាក់កណ្ដាលជីវិតនេះរស់នៅជាមួយការចែករំលែក។ បើខ្ញុំមិនអាចជួយមនុស្សបានច្រើន យ៉ាងហោចណាស់ក៏អាចជួយដល់ក្មេងៗ។ ជួយសាងកម្លាំងចិត្តឲ្យពួកគេបន្តការរៀនសូត្រដោយមិនបោះបង់ចោល ហើយរត់ទៅធ្វើការងាររោងចក្រ ឬក៏រៀបការប្ដីប្រពន្ធ មានកូនទាំងនៅក្មេងៗ មិនមានសមត្ថភាពអប់រំកូនចៅឱ្យបានល្អ។ ធ្វើដំណើរលើផ្លូវជីវិតកាន់តែវែងឆ្ងាយ ក៏អាចស្វែងរកខ្លួនឯងឃើញ។ យ៉ាងហោចណាស់ក៏អាចដឹងថាអ្វីជាបុព្វហេតុដែលធ្វើឲ្យយើងចង់រស់នៅ និងប្រឹងប្រែងធ្វើការងាររាល់ថ្ងៃ។ ខ្ញុំមិនដឹងទេ! ថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំកើតមក? ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវរស់នៅ ហើយក៏សង្ឃឹមថាគ្រប់គ្នាអាចរកឃើញពីបុព្វហេតុសម្រាប់ការរស់នៅរបស់ខ្លួនដូចគ្នា… ^_^៕

Posted in អារម្មណ៍

ស្លឹកឈើ

អផ្សុកពេកបើកបទចម្រៀងស្ដាប់។ ពេលមានអារម្មណ៍អត់សប្បាយចិត្តគួរតែរកស្ដាប់បទណាកំសត់ៗ ដើម្បីឱ្យកាន់តែកំសត់ ហាហា។ មិនមែនទេ! ប៉ុន្តែបើអត់សប្បាយចិត្តហើយ បែរជាទៅចាក់ចង្វាក់ភ្លេងញាក់ស្ដាប់វាក៏មិនពីរោះដែរ។ បើកចូល Youtube ស្រាប់តែឃើ់ញចំណងជើងបទមួយ “ស្លឹកឈើ” របស់លោកតា ស៊ិន ស៊ីសាមុត។ ចុចស្ដាប់សាក! ធ្លាប់ឮតើបទនេះ។ ពេលស្ដាប់ហើយនឹកដល់បុរសម្នាក់ (ប៉ារបស់ខ្ញុំ) គាត់ធ្លាប់ច្រៀងបទហ្នឹងដែរកាលពីខ្ញុំនៅក្មេងៗ។ គាត់តែងច្រៀងពេលគាត់ឡើងដាក់ទឹកត្នោតផ្អែម។ អត្ថន័យបទនេះអន្លង់អន្លោចណាស់ ស្ដាប់ហើយបណ្ដែតអារម្មណ៍កាន់តែដឹងថាវាបង្កប់អត្ថន័យជ្រាលជ្រៅមែនទែន។ ស្ដាប់បទនេះពេលមេឃស្រទំ ខ្យល់ធ្លាក់ អង្គុយក្រោមដើមឈើ ឃើញស្លឹកឈើជ្រុះចុះមក ប៉ើងតាមខ្យល់ ភ្នែកខ្ញុំចាប់ផ្ដើមមានទឹកថ្លាជ្រាបចេញមក។ អនុស្សារីយ៍មួយឆ្នាំរវាងស្លឹកឈើ និងមែកឈើគ្រាន់តែដើម្បីលំអភពផែនដីនេះឱ្យមានសម្រស់ស្រស់ត្រកាលប៉ុណ្ណោះ។ ពេលស្លឹកខ្ចីលាស់ឡើងមក ស្លឹកចាស់ក៏ជ្រុះតាមតែកម្លាំងខ្យល់រុញច្រានឲ្យធ្លាក់ចុះ។ ប៉ុន្តែច្រើនថ្ងៃខែកន្លងទៅ ស្លឹកឈើមិនបានភ្លេចដើមឈើទេ វារលាយខ្លួនក្លាយជាជីវជាតិសម្រាប់ឲ្យឫស និងដើមឈើស្រូបទាញយកទៅចិញ្ចឹមរាងកាយដើម្បីលូតលាស់។ នៅលើភពផែនដីនេះគ្មានអ្វីស្ថិតថេរទេ! មានតែការផ្លាស់ប្ដូរនេះហើយដែលគ្មានការប្រែប្រួល។ រដូវប្រាំងកន្លងហួសទៅ​ រដូវវស្សាចូលមកដល់ រួចក៏ចូលដល់លំហើយ បន្ទាប់មកក៏ចូលដល់រដូវរងា។ ខ្ញុំចូលចិត្តឡើងដើមឈើខ្ពស់ ហើយសម្លឹងមើលថ្ងៃរៀបលិច សម្ងំស្ដាប់សំឡេងសត្វយំ និងបណ្ដែតអារម្មណ៍ទៅរកអតីកាល។ នឹកអតីកាលមួយ វាហាក់ដូចជាខ្ញុំបានដេកលក់មួយរយៈ ហើយភ្ញាក់ឡើងមកក៏ឃើញគ្រប់យ៉ាងប្រែប្រួលអស់រលីង។ នឹកដល់កុមារភាពដែលនៅសល់តែសំឡេងនិទានពេលជួបគ្នាម្ដងៗ…៕

Posted in អារម្មណ៍

ខ្ញុំពីមុនមិនមែនខ្ញុំឥឡូវនេះទេ

ពីមុនខ្ញុំតែងតែមានអារម្មណ៍នឹកម៉ែពុក នឹកខ្លាំងបំផុតពេលខ្ញុំខ្វះលុយចាយ ពេលខ្ញុំឈឺ ពេលខ្ញុំមានបញ្ហាលំបាក។ រាល់ពេលដែលនឹកដល់គាត់ ខ្ញុំទប់ទឹកភ្នែកមិនបានទេ ទោះឪពុកម្ដាយខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកសម្បូរហូរហៀរទ្រព្យ​ និងលុយកាក់ ដូចគ្រួសារគេជាច្រើនទៀតក៏ដោយ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ ជីវិតនៅជិតម៉ែពុក និងនៅជួបជុំគ្រួសារវាកក់ក្ដៅជាងការមករស់នៅឆ្ងាយពីគាត់។ ពេលបាយ បើយើងគ្មានលុយសោះនៅក្នុងដៃ ក៏គង់មានម្ហូបនៅក្នុងឆ្នាំង មានទឹកនៅក្នុងពាងសម្រាប់ផឹក មានអំបិល ប្រហុក ស្ករផែន និងបន្លែបង្ការនៅជុំវិញផ្ទះដែរ។ យើងមានស្រះទឹកដែលចិញ្ចឹមត្រី និងដាំបន្លែ មានទាំងបន្លែលើគោក និងបន្លែនៅក្នុងទឹកផង។ ជីវិតនៅទីក្រុងនេះ ថ្វីបើវាល្អប្រសើរមែន តែជីវិតយើងវាមិនអាចយកទៅប្រៀបធៀបនឹងភាពល្អប្រសើរនៅទីក្រុងបានទេ។ សម្រាប់អ្នកមាន ទីនេះវាជាស្ថានសួគ៌របស់គេហើយ តែសម្រាប់យើងដែលមករស់នៅផ្ញើប្រាណទីនេះ វាមិនស្រួលទេ។ ហើយជីវិតអ្នកខ្លះទៀត ក៏កាន់តែពិបាកជាងយើងទៅទៀត ជីវិតពួកគេមើលទៅដូចចុះនរក និយាយមិនត្រូវទេ។

រស់នៅទីនេះ៣ឆ្នាំដំបូង ខ្ញុំនៅតែមានចរិតក្មេងដដែល គឺមិនរឹងមាំសោះ ខ្ញុំនៅតែនឹកម៉ែ។ ហើយវាចង្រៃណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ ដែលនឹកម៉ែខ្លាំងតែពេលខ្ញុំលំបាកអ៊ីចឹង។ ពេលណាមានស៊ីចុកគ្រប់គ្រាន់ មានលុយចាយគ្រប់គ្រាន់ មានមិត្តភក្ដិដើរទៅនេះទៅនោះ ក៏ភ្លេចគិតនឹកដល់ម៉ែ ពេលខ្លះមួយអាទិត្យទើបខលទៅម្ដង ជួនកាលធ្លាយដល់កន្លះខែ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះកាន់តែយ៉ាប់ ជាងមួយខែហើយមិនទាន់ខលទៅម៉ែម្ដងផង។ មួយខែចុងក្រោយនេះរវល់ជាប់ដៃតែម្ដង ហើយម្យ៉ាងទៀតគឺទូរស័ព្ទប្រព័ន្ធខុសគ្នាទៀត។ ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះយប់ជ្រៅរាល់យប់ ម៉ោង៩កន្លះទើបមកដល់ផ្ទះ។ ថ្មើហ្នឹងនៅស្រុកស្រែគាត់គេងភ្ញាក់ម្ដងទៅហើយ។ ខ្ញុំនឹកម៉ែ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនត្អូញត្អែរទៀតទេ។ វាគួរឲ្យខ្មាសខ្លួនឯងណាស់ ដែលត្រូវនឹកដល់ម៉ែតែពេលគ្មានលុយ ពេលមានបញ្ហា ពេលពិបាកចិត្ត។ មិនដឹងថាត្រូវយកទុក្ខទៅគរនៅលើទ្រូងម៉ែប៉ុន្មានលានទៀតទើបស្ងប់ចិត្តយើងទេ។ ខ្ញុំគិតថាបើខលទៅម៉ែ គួរតែមានដំណឹងល្អប្រាប់ម៉ែ ហើយគួរតែឲ្យគាត់បានចូលរួមរីករាយនឹងខ្ញុំផង។ ដូច្នេះសម្រេចថាពេលដែលបោះពុម្ពសៀវភៅលើកដំបូងរបស់ខ្ញុំ “វិញ្ញាសាជីវិត” ខ្ញុំនឹងខលទៅម៉ែ ហើយប្រាប់ថាខ្ញុំអាចធ្វើបាន។

ខ្ញុំធ្លាប់ស្រមៃថា នឹងនាំគ្រួសារដើរលេងជុំវិញស្រុកខ្មែរ នាំគាត់ហូបអាហារថ្លៃៗ ឆ្ងាញ់ៗ ហើយមានផ្ទះឲ្យគាត់រស់នៅស្រួលបួលសមរម្យ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំបែរជាមិនទៅស្វែងរកការងារណាដែលបានប្រាក់ខែខ្ពស់។ ផ្ទុយពីនោះ ខ្ញុំបែរជាមកអង្គុយសរសេរសៀវភៅទៅវិញ ដោយគ្មានបានប្រាក់ខែអ្វីទាំងអស់។ ប៉ុន្តែវានៅតែធ្វើឲ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្ត ហើយក្ដីស្រមៃនោះក៏មិនដែលរលុបបាត់ពីខួរក្បាលខ្ញុំដែរ។ គេថាអ្នកសរសេរមិនដែលក្លាយជាអ្នកមាន ប៉ុន្តែខ្ញុំវិញបែរជាគិតថា ខ្ញុំមានមិនខ្វះទៅវិញ។ ខ្ញុំលែងគិតថាត្រូវធ្វើអ្វីដើម្បីឲ្យបានលុយច្រើនៗហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងធ្វើតែការងារណាដែលធ្វើហើយខ្លួនឯងអាចសប្បាយចិត្ត។ មិនមានលុយចាយគ្រប់គ្រាន់ទេ ប៉ុន្តែបើទោះជាមានលុយច្រើនរហូតដល់សល់ ក៏ខ្ញុំមិនអាចមានពេលវេលាលើសគេដើម្បីគេង ដើម្បីធ្វើការ ដើម្បីសប្បាយដែរ។ ដូច្នេះក៏បណ្ដោយតាមហ្នឹងទៅ….៕