Posted in អារម្មណ៍

ខ្ញុំពីមុនមិនមែនខ្ញុំឥឡូវនេះទេ

ពីមុនខ្ញុំតែងតែមានអារម្មណ៍នឹកម៉ែពុក នឹកខ្លាំងបំផុតពេលខ្ញុំខ្វះលុយចាយ ពេលខ្ញុំឈឺ ពេលខ្ញុំមានបញ្ហាលំបាក។ រាល់ពេលដែលនឹកដល់គាត់ ខ្ញុំទប់ទឹកភ្នែកមិនបានទេ ទោះឪពុកម្ដាយខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកសម្បូរហូរហៀរទ្រព្យ​ និងលុយកាក់ ដូចគ្រួសារគេជាច្រើនទៀតក៏ដោយ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ ជីវិតនៅជិតម៉ែពុក និងនៅជួបជុំគ្រួសារវាកក់ក្ដៅជាងការមករស់នៅឆ្ងាយពីគាត់។ ពេលបាយ បើយើងគ្មានលុយសោះនៅក្នុងដៃ ក៏គង់មានម្ហូបនៅក្នុងឆ្នាំង មានទឹកនៅក្នុងពាងសម្រាប់ផឹក មានអំបិល ប្រហុក ស្ករផែន និងបន្លែបង្ការនៅជុំវិញផ្ទះដែរ។ យើងមានស្រះទឹកដែលចិញ្ចឹមត្រី និងដាំបន្លែ មានទាំងបន្លែលើគោក និងបន្លែនៅក្នុងទឹកផង។ ជីវិតនៅទីក្រុងនេះ ថ្វីបើវាល្អប្រសើរមែន តែជីវិតយើងវាមិនអាចយកទៅប្រៀបធៀបនឹងភាពល្អប្រសើរនៅទីក្រុងបានទេ។ សម្រាប់អ្នកមាន ទីនេះវាជាស្ថានសួគ៌របស់គេហើយ តែសម្រាប់យើងដែលមករស់នៅផ្ញើប្រាណទីនេះ វាមិនស្រួលទេ។ ហើយជីវិតអ្នកខ្លះទៀត ក៏កាន់តែពិបាកជាងយើងទៅទៀត ជីវិតពួកគេមើលទៅដូចចុះនរក និយាយមិនត្រូវទេ។

រស់នៅទីនេះ៣ឆ្នាំដំបូង ខ្ញុំនៅតែមានចរិតក្មេងដដែល គឺមិនរឹងមាំសោះ ខ្ញុំនៅតែនឹកម៉ែ។ ហើយវាចង្រៃណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ ដែលនឹកម៉ែខ្លាំងតែពេលខ្ញុំលំបាកអ៊ីចឹង។ ពេលណាមានស៊ីចុកគ្រប់គ្រាន់ មានលុយចាយគ្រប់គ្រាន់ មានមិត្តភក្ដិដើរទៅនេះទៅនោះ ក៏ភ្លេចគិតនឹកដល់ម៉ែ ពេលខ្លះមួយអាទិត្យទើបខលទៅម្ដង ជួនកាលធ្លាយដល់កន្លះខែ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះកាន់តែយ៉ាប់ ជាងមួយខែហើយមិនទាន់ខលទៅម៉ែម្ដងផង។ មួយខែចុងក្រោយនេះរវល់ជាប់ដៃតែម្ដង ហើយម្យ៉ាងទៀតគឺទូរស័ព្ទប្រព័ន្ធខុសគ្នាទៀត។ ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះយប់ជ្រៅរាល់យប់ ម៉ោង៩កន្លះទើបមកដល់ផ្ទះ។ ថ្មើហ្នឹងនៅស្រុកស្រែគាត់គេងភ្ញាក់ម្ដងទៅហើយ។ ខ្ញុំនឹកម៉ែ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនត្អូញត្អែរទៀតទេ។ វាគួរឲ្យខ្មាសខ្លួនឯងណាស់ ដែលត្រូវនឹកដល់ម៉ែតែពេលគ្មានលុយ ពេលមានបញ្ហា ពេលពិបាកចិត្ត។ មិនដឹងថាត្រូវយកទុក្ខទៅគរនៅលើទ្រូងម៉ែប៉ុន្មានលានទៀតទើបស្ងប់ចិត្តយើងទេ។ ខ្ញុំគិតថាបើខលទៅម៉ែ គួរតែមានដំណឹងល្អប្រាប់ម៉ែ ហើយគួរតែឲ្យគាត់បានចូលរួមរីករាយនឹងខ្ញុំផង។ ដូច្នេះសម្រេចថាពេលដែលបោះពុម្ពសៀវភៅលើកដំបូងរបស់ខ្ញុំ “វិញ្ញាសាជីវិត” ខ្ញុំនឹងខលទៅម៉ែ ហើយប្រាប់ថាខ្ញុំអាចធ្វើបាន។

ខ្ញុំធ្លាប់ស្រមៃថា នឹងនាំគ្រួសារដើរលេងជុំវិញស្រុកខ្មែរ នាំគាត់ហូបអាហារថ្លៃៗ ឆ្ងាញ់ៗ ហើយមានផ្ទះឲ្យគាត់រស់នៅស្រួលបួលសមរម្យ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំបែរជាមិនទៅស្វែងរកការងារណាដែលបានប្រាក់ខែខ្ពស់។ ផ្ទុយពីនោះ ខ្ញុំបែរជាមកអង្គុយសរសេរសៀវភៅទៅវិញ ដោយគ្មានបានប្រាក់ខែអ្វីទាំងអស់។ ប៉ុន្តែវានៅតែធ្វើឲ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្ត ហើយក្ដីស្រមៃនោះក៏មិនដែលរលុបបាត់ពីខួរក្បាលខ្ញុំដែរ។ គេថាអ្នកសរសេរមិនដែលក្លាយជាអ្នកមាន ប៉ុន្តែខ្ញុំវិញបែរជាគិតថា ខ្ញុំមានមិនខ្វះទៅវិញ។ ខ្ញុំលែងគិតថាត្រូវធ្វើអ្វីដើម្បីឲ្យបានលុយច្រើនៗហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងធ្វើតែការងារណាដែលធ្វើហើយខ្លួនឯងអាចសប្បាយចិត្ត។ មិនមានលុយចាយគ្រប់គ្រាន់ទេ ប៉ុន្តែបើទោះជាមានលុយច្រើនរហូតដល់សល់ ក៏ខ្ញុំមិនអាចមានពេលវេលាលើសគេដើម្បីគេង ដើម្បីធ្វើការ ដើម្បីសប្បាយដែរ។ ដូច្នេះក៏បណ្ដោយតាមហ្នឹងទៅ….៕

 

Advertisements
Posted in អារម្មណ៍

ថ្ងៃក្រោយ….

បើថ្ងៃនេះពិបាកខ្លាំង យើងស្អប់អារម្មណ៍ខ្លួនឯងពេលនេះខ្លាំង ថ្ងៃនេះនឹងក្លាយជាថ្ងៃដែលយើងតែងតែនិយាយអរគុណមុនពេលចូលគេងនៅថ្ងៃក្រោយ។ វាអាចនឹងមិនឆាប់ៗនេះទេ វាត្រូវការពេលវេលា ប៉ុន្តែប្រាកដណាស់ រឿងអាក្រក់នៅថ្ងៃនេះនឹងធ្វើឲ្យយើងផ្លាស់ប្ដូរទៅជារឹងមាំនៅថ្ងៃក្រោយ។ ថ្ងៃណាមួយ​ យើងនឹងមានមោទនភាពដែលយើងបានឆ្លងកាត់រសជាតិនៃអារម្មណ៍នៅក្នុងថ្ងៃនេះមិនខានឡើយ។

ខ្ញុំធ្លាប់ស្អប់ចំពោះស្ថានភាពជីវិតខ្ញុំកាលនៅពីក្មេង។ ខ្ញុំស្អប់ដែលខ្ញុំគ្មានភាពកក់ក្ដៅ គ្មានការថ្នាក់ថ្នម គ្មានស្នាមញញឹមដ៏មានសុភមង្គលដូចគេ ខ្ញុំស្អប់ដែលត្រូវនៅក្រោមកំដៅថ្ងៃ៨ម៉ោងកណ្ដាលវាលស្រែ ត្រូវភ្ញាក់ពីយប់ម៉ោង៤ទៅដើររើសទុំត្នោតនៅក្នុងព្រៃ ត្រូវសត្វមូសខាំកន្ទួលពេញជើង ខ្ញុំស្អប់ដែលមិនអាចអង្គុយរៀននៅក្រោមភ្លើងចង្កៀងដោយសេរីភាពរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្អប់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវដើរកាច់រំពាត់តាមចំនួនកំណត់ ដើម្បីយកមកវាយខ្លួនឯង។ ខ្ញុំស្អប់ដែលខ្ញុំមិនអាចមានលុយចាយដូចគេពេលទៅរៀន ខ្ញុំស្អប់ដែលត្រូវគ្រូស្ដីឲ្យនៅមុខសិស្សជាច្រើន ខ្ញុំស្អប់ដែលត្រូវខំប្រឹងទប់ទឹកភ្នែកពេលត្រូវរំពាត់ ទប់សំឡេងយំមិនឲ្យឮចេញមកក្រៅ ខ្ញុំស្អប់ដែលខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិដើរហើរទៅឆ្ងាយៗដូចគេ។ ខ្ញុំស្អប់អារម្មណ៍អន់ចិត្តដែលខ្ញុំមិនអាចមានកាដូអ្វីបន្ដិច សូម្បីតែពាក្យលើកទឹកចិត្តនៅពេលដែលខ្ញុំរៀនជាប់បានលេខល្អនៅសាលារៀន។ ខ្ញុំស្អប់ដែលសូម្បីតែស្បែកជើងថ្មីមួយសម្រាប់ក៏ត្រូវចំណាយពេលរង់ចាំរហូតដល់ថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំ (១ឆ្នាំមានតែ១សម្រាប់គត់)។

រូបថតនៅលើទូកដដែលរៀបឆ្លងទៅកោះខ្សាច់ទន្លា (ទីកន្លែងកំណើតរបស់បងស្រីថាវរី អ្នកនិពន្ធសៀវភៅ នារីប្រពៃ)

ប៉ុន្តែសម្រាប់ថ្ងៃនេះ ថ្ងៃដែលវត្តមានខ្ញុំនៅទីនេះ ខ្ញុំតែងតែនិយាយពាក្យអរគុណរឿងរ៉ាវទាំងអស់កាលពីមុន។ វាតែងតែដក់ជាប់នៅក្នុងចិត្តខ្ញុំ ហើយវាតែងតែឲ្យខ្ញុំញញឹម។ កាលនោះ ស្ថានភាពពិតជាអាក្រក់ណាស់ ឈឺចាប់ណាស់ វាកំសត់១០០ដងលើសនៅក្នុងខ្សែភាពយន្តដែលគេសម្ដែងនោះឆ្ងាយណាស់។ ប៉ុន្តែមួយថ្ងៃម្ដងៗ ដែលកន្លងផុតទៅ ខ្ញុំបានរសាត់អណ្ដែតមកនៅក្នុងស្ថានភាពថ្មីមួយផ្សេងទៀត។ ខ្ញុំនៅតែនឹកអរគុណមិនឈប់ សម្រាប់អ្វីៗដែលជីវិតជួបប្រទះ។ វាធ្វើឲ្យខ្ញុំមានរឿងដើម្បីសរសេររាល់ថ្ងៃ ដោយមិនបាច់ត្រូវរកនឹកច្រើន។ ថ្ងៃនេះ! បើខ្ញុំជួបរឿងលំបាក ខ្ញុំតែងស្រមៃថា ថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំនឹងនិយាយពាក្យអរគុណលើរឿងដែលខ្ញុំបានជួបប្រទះនៅថ្ងៃនេះ។ ខ្ញុំនឹងមានមោទនភាពសម្រាប់រឿងដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងថ្ងៃនេះ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំតែងតែរក្សាស្នាមញញឹម និងគំនិតវិជ្ជមានសម្រាប់ជីវិតនៅថ្ងៃបន្ទាប់ជានិច្ច។ មិនថាថ្ងៃនេះមានរឿងអាក្រក់ខ្លាំងយ៉ាងណាកើតឡើងចំពោះខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែចង់រស់នៅបន្តសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក ព្រោះខ្ញុំចង់និយាយពាក្យអរគុណសម្រាប់គ្រប់យ៉ាងកាលពីមុន រួមទាំងថ្ងៃនេះផងដែរ៕

រក្សាសិទ្ធិ៖ (កូន ចាបមាស៚)

Posted in អនុស្សាវរីយ៍

ក្ដីស្រមៃមួយដែលក្លាយជាការពិត

ខ្ញុំធ្លាប់ស្រមៃថាចង់ទៅសៀមរាបយូរហើយ ប៉ុន្តែរាល់ដងគេបបួលមិនដែលទៅសោះ ទោះជាទៅដោយមិនចំណាយលុយសោះក៏មិនទៅ។ រាល់ឆ្នាំ ឲ្យតែដល់រដូវចូលឆ្នាំ ឬភ្ជុំបិណ្ឌ គឺបងស្រីជីដូនមួយខ្ញុំបបួលទៅលេងសៀមរាបជាមួយគាត់។ ព្រោះគាត់មានបងប្អូននៅទីនោះ (ប៉ាគាត់ជាអ្នកស្រុកសៀមរាប ដូច្នេះបងប្អូនខាងប៉ាគាត់គឺនៅទីនោះច្រើនណាស់) បើពួកយើងទៅទីនោះ មិនបាច់ភ័យរឿងផ្ទះគេង បាយហូប ឬភ័យខ្លាចអត់អ្នកជូនដើរលេងទេ។ ប៉ុន្តែតាំងពីឆ្នាំ២០១២មក រហូតដល់ឆ្នាំ២០១៦ ខ្ញុំខករហូត។ ឲ្យតែជិតដល់ថ្ងៃទៅលេងសៀមរាប ខ្ញុំចេះតែគិតថា ខែបុណ្យទានចង់នៅជុំពុកម៉ែនៅស្រុក មិនចង់ទៅចោលគាត់ ព្រោះខ្លាចគាត់នឹក ហើយម្យ៉ាងខ្ញុំក៏នឹកគាត់ដែរ។ មួយឆ្នាំបានទៅលេងផ្ទះតែពេលបុណ្យទានហ្នឹងផង បើទៅលេងបាត់ពីផ្ទះទៀត ខ្លាចរកពេលជួបមុខគាត់មិនបាន។ ដូច្នេះគឺតែងតែខកជើងទៅសៀមរាបរយៈពេល៤ឆ្នាំ បើសរុបទៅខ្ញុំបដិសេធ៨ដងបាត់ទៅហើយ។ អាចថានិស្ស័យមិនទាន់ដល់ ហាហា 😀 ទើបចេះតែមិនបានទៅ។

មិនមែនគេលួចថតដោយមិនដឹងខ្លួនទេ តែខ្ញុំប្រាប់ឲ្យគេថត ហើយខ្ញុំធ្វើអត់ដឹងខ្លួន ហាហា

ចៃដន្យអីពាក់កណ្ដាលខែតុលា ឆ្នាំ២០១៧ នេះ។ ខ្ញុំនៅចាំច្បាស់ណាស់ ថ្ងៃនោះគឺថ្ងៃទី៩ ខែតុលា ឆ្នាំ២០១៧ បងថាវរី (អ្នកនិពន្ធសៀវភៅ នារីប្រពៃ) មកលេងស្មលវើល (Smallworld Venture) កន្លែងដែលខ្ញុំធ្វើការ។ គាត់មិនមែនមកលេងទទេៗឥតប្រយោជន៍ទេ គឺគាត់មានយកកុំព្យូទ័រមកតាមខ្លួន ដើម្បីឆ្លៀតធ្វើការដែរ។ គាត់អង្គុយកៅអីទល់មុខខ្ញុំ។ បងថាវីទទួលបានអ៊ីម៉ែលមួយ ដែលគេអញ្ជើញគាត់ឲ្យទៅចូលរួមក្នុងកម្មវិធី មហោស្រពអក្សរសិល្បិ៍ខ្មែរ នៅខេត្តសៀមរាប។ គាត់ក៏បបួលខ្ញុំ “ចង់ទៅអត់ហត្ថា”? ខ្ញុំចាំអង្កាល់ ក៏ឆ្លើយ” ចង់បង! តែគេឲ្យខ្ញុំទៅឬអត់?​ បើគេអញ្ជើញតែបងឯងហ្នឹង”? គាត់ថា “ចាំបងសួរគេសាកមើលសិនអ៊ីចឹង…” ហេហេ ខ្ញុំសប្បាយចិត្ត គិតថាបើគេឲ្យទៅ ទោះជាអត់មានលុយសោះក្នុងខ្លួនឥឡូវហ្នឹង ក៏ប្រឹងរកលុយឲ្យបានទៅដែរ ទម្រាំដល់ថ្ងៃត្រូវទៅ។ មួយម៉ោងក្រោយមកក៏ទទួលបានចម្លើយឆ្លើយតបពីគេវិញ។ ខ្ញុំអាចចូលរួមបានដែរ យេយេ។ និយាយពីថាសប្បាយចិត្តនោះ មិនដឹងនិយាយយ៉ាងម៉េចទេ ចាប់ផ្ដើមស្រមៃថា ពេលទៅសៀមរាបឃើញអ្វីខ្លះ? ឃើញប្រាសាទ? ឃើញដើមឈើធំៗ? ខ្ញុំមិនធ្លាប់ទៅទេ តែធ្លាប់Saveរូបប្រសាទ និងរូបតាមផ្លូវចូលអង្គរទុកមើល ងាយស្រមៃ ហាហា។

ខ្ញុំ និងបងថាវីអត់ពាក់ស្បែកជើង ហាហា ថតក្នុងវត្តដំណាក់

កាន់តែល្អទៀតហើយ គេឲ្យទៅដោយមិនអស់ប្រាក់់ទៀត! ថ្លៃផ្ទះសំណាក់៣យប់គេចេញឲ្យ ថ្លៃឡានទៅមកក៏គេចេញឲ្យទៀត! សំណាងដល់កហើយខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែគេមានលក្ខខណ្ឌដោយសារយើងជាអ្នកនិពន្ធ (ខ្ញុំត្រឹមអ្នកសរសេរធម្មតាប៉ុណ្ណោះ) ។ យើងត្រូវផ្ញើក្របសៀវភៅរបស់យើង ចំណងជើងសៀវភៅ សង្ខេបខ្លឹមសារខ្លីពីសៀវភៅ និងរៀបរាប់ខ្លះៗពីខ្លួយើង។ ខ្ញុំខំប្រញាប់ធ្វើក្របសៀវភៅឲ្យហើយនៅថ្ងៃទី១២ រួចក៏ផ្ញើឲ្យគេទាំងយប់។ ផ្ញើហើយធូរចិត្ត ហេហេ រង់ចាំតែដល់ថ្ងៃចេញដំណើរទេ។ យើងត្រូវចេញដំណើរទៅនៅព្រឹកថ្ងៃទី២០ ដោយជិះរថយន្តរបស់ក្រុមហ៊ុន Giant Ibis ។ រថយន្តបានចាកចេញពីភ្នំពេញទៅនៅម៉ោង ៨ និង ៤៥នាទីព្រឹក។ អ្នកនិពន្ធជាង២០នាក់ ធ្វើដំណើរជុំគ្នាជាមួយភ្ញៀវទេសចរណ៍ដែលទៅទស្សនាខេត្តសៀមរាបជាមួយគ្នា។ ​ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អណាស់ មិនពុលឡានទេ ថែមទាំងអាចអង្គុយអានសៀវភៅបានទៀតផង។ នៅលើរថយន្តគេផ្ដល់ទឹកសុទ្ធមួយដប ផ្ដល់កន្សែងត្រជាក់មួយ និងនំប៉័ងផ្អែមមួយ។ ការធ្វើដំណើរតាមរថយន្តក្រុងលើកនេះ ខ្ញុំគិតថាល្អជាងការធ្វើដំណើរតាមរថយន្តផ្សេងឆ្ងាយណាស់។ ក្រៅពីអនាម័យ បុគ្គលិករួសរាយ សេវាកម្មល្អ រថយន្តក៏ថ្មីល្អ ហើយភ្ញៀវក្នុងឡានក៏កាន់តែល្អ។ ពួកគេម្នាក់ៗកាន់សៀវភៅអានរៀងៗខ្លួន ឯអ្នកខ្លះទៀតក៏និយាយគ្នាលេង។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អណាស់ ប្រហែលជាអាចថាដោយសារតែចិត្តខ្ញុំបានទៅដល់សៀមរាបមុនហើយក៏មិនដឹង ហេហេ។ នៅលើចម្ងាយផ្លូវ៣១៤គីឡូម៉ែត្រ វាឆ្ងាយគួរសមដែរ ដែលយើងត្រូវចំណាយពេលធ្វើដំណើររហូទដល់៦ម៉ោងកន្លះ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំយល់ថាមិនឆ្ងាយសោះ! ខ្ញុំគិតថាវាជិតជាងខ្ញុំជិះទៅពោធិ៍សាត់ដែលមានចម្ងាយផ្លូវតែ១៨៩គីឡូម៉ែត្រទៅទៀត។ នោះប្រហែលមកពីអារម្មណ៍ល្អនៅក្នុងរថយន្តដែលខ្ញុំជិះផង។​

រុបថតជាមួយរៀមច្បង និងមិត្តអ្នកនិពន្ធមុនចេញដំណើរទៅសៀមរាប

តាមផ្លូវសប្បាយណាស់ ពេលថ្ងៃត្រង់ញ៉ាំបាយហើយខ្ញុំងងុយគេង ហើយក៏គេងលក់។ ពេលភ្ញាក់មកយើងជិះដល់ទីរួមខេត្តកំពង់ធំបាត់។ គេងភ្ញាក់តែ២ដងសោះ រថយន្តបានចូលទៅក្នុងទឹកដីខេត្តសៀមរាបបាត់។ យើងជិះកាត់ស្រុកដំដែក សូត្រនិគម ខ្ញុំភ្លេចថាជិះកាត់ស្រុកណាមុនបាត់ហើយ ហាហា។ ចាំទៅលើក្រោយចាំចំណាំ! 😀 ។ ទឹកដីជនបទពិតជាស្អាតណាស់ ទេសភាពខៀវស្រងាត់អមសងខាងផ្លូវ ធ្វើឲ្យអារម្មណ៍ខ្ញុំសុខអ្វីម្ល៉េះទេ។ ធ្វើដំណើរទៅមុខទៀត យើងចូលជិតដល់ក្រុងសៀមរាប។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំមកភពមួយផ្សេង។ ស្អាតខ្លាំងណាស់ នៅទីនោះមិនសូវឃើញមានសំរាម ថង់ប្លាស្ទិកច្រើនដូចនោភ្នំពេញទេ ហើយចរាចរនៅទីនោះក៏ល្អប្រសើរ មិនសូវមានការកកស្ទះ អ្វីដែលសំខាន់់គឺនៅអមផ្លូវសម្បូរដើមឈើណាស់។ មួយទៀតខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ទៅនឹងអគារផ្សេងៗដែលគេធ្វើ។ វាមានកម្ពស់មិនខ្ពស់ដូចអគារនៅភ្នំពេញ ហើយការសាងសង់គឺបង្កប់សិល្បៈយ៉ាងច្រើន។ ខ្ញុំលួចកោតសរសើរនៅក្នុងចិត្ត ទីនេះអស្ចារ្យមែនទែន ខ្ញុំរំភើបចិត្តបំផុត។ ម៉ោង៣កន្លះល្ងាច យើងក៏បានទៅដល់កន្លែងឈប់ចត នៅក្រោយស្តាតចាស់ ក្រោមមេឃរលឹមផ្សែងក្រូចតិចៗផង។ យើងបានឡើងលើកង់បីដែលជិះគ្នាបីៗនាក់ និងលើកអីវ៉ាន់របស់យើងដាក់ ដើម្បីយកទៅទុកនៅផ្ទះសំណាក់ដែលយើងត្រូវស្នាក់នៅ…។ តាមផ្លូវស្របមាត់ស្ទឹង យើងធ្វើដំណើរទៅ(ដំណាក់រីវើសាយ) ឈ្មោះផ្ទះសំណាក់ដែលយើងត្រូវទៅគេង។ ផ្ទះសំណាក់ដែលយើងត្រូវទៅគេង គឺនៅជិតកន្លែងប្រារព្ធកម្មវិធី (ធ្វើនៅវត្តដំណាក់)។ ផ្លូវស្របមាត់ស្ទឹងពិតជាស្រស់ស្អាត អាចថាមកពីខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញបែបនេះ ទើបយលថាស្អាត តែបើទៅសួរអ្នកនៅទីនោះរាល់ថ្ងៃ គេអាចនឹងមិនគិតដូចខ្ញុំទេ….៕

(មានអនុស្សាវរីយ៍ល្អៗច្រើនណាស់នៅសៀមរាប ចាំទំនេរសរសេរឲ្យអាន បើបានជួបនិយាយឲ្យស្ដាប់ ហាហា)

ពីខ្ញុំ កូន ចាបមាស

Posted in អនុស្សាវរីយ៍

ជួយមនុស្សដែលព្យាយាមជួយខ្លួនឯង

ការពិតខ្ញុំចូលចិត្តអាណិតគេ ហើយពេលខ្លះចង់ជួយគេ ទាំងដែលខ្លួនកំពុងតែព្យាយាមជួយខ្លួនឯងដោយលំបាក។ មានពេលខ្លះ ខ្ញុំដកលុយដែលមានតែ១០០០រៀលគត់ពីកាបូប ដាក់ឲ្យអ្នកសុំទានដែលពិការដៃជើងអស់ពីខ្លួនក៏មាន។ បើគិតទៅ អ្នកខ្លះប្រហែលជាហួសចិត្ត គេថាជួយខ្លួនឯងមិនទាន់បានផង ចង់ជួយគេ។ ខ្ញុំធ្លាប់គិតអ៊ីចឹងដែរ។ ប៉ុន្តែមានគំនិតមួយទៀតវានៅតែព្យាយាមនិយាយចេញមក។ ការពិតយើងធ្លាប់អត់មែន រហូតដល់ពេលខ្លះរកតែ១០០រៀលដាក់ជាប់ខ្លួនមិនមានផង។ ប៉ុន្តែក៏មានថ្ងៃខ្លះ យើងបានហូបរបស់អីឆ្ងាញ់ៗ បានផឹកទឹកល្អ បានហូបបាយក្នុងហាង បានហូបនំចំណីថ្លៃគួរសម បានស្គាល់អាហារប្លែកៗច្រើនរសជាតិ។ ចំណែកពួកគេអ្នកសុំទានវិញ សូម្បីតែស្រមៃថាការ៉េមមានរសជាតិយ៉ាងម៉េចក៏ប្រហែលជាស្រមៃមិនចេញផង។ ខ្ញុំពិបាកភ្នែក ហើយគិតថាបើឲ្យគេ១០០រៀល ឬ២០០រៀលអី មិនដឹងថាគ្នាយកទៅទិញអីបាន។ បើទឹកសុទ្ធយ៉ាងថោកបំផុតក៏មាន៥០០រៀលដែរ ទើបទិញហូបបាន។ ដោយសារតែចូលចិត្តគិតប្រៀបធៀបរវាងខ្លួនឯង និងគេ ហើយយកខ្លួនឯងទៅឧបមាថាបើយើងជាគេ ទើបខ្ញុំចេះតែមិនដាច់ចិត្តឲ្យអ្នកដែលលើកដៃសំពះខ្ញុំដើរថយទៅវិញដោយមុខអស់សង្ឃឹម។

ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះគឺខុសពីថ្ងៃមុនៗ។ ល្ងាចនេះមិត្តខ្ញុំ (វិច្ឆិតា) ហៅខ្ញុំទៅញ៉ាំទឹកកកឈូសនៅហាងមួយដែលមានឈ្មោះថា “ផ្ទះអ្នកបាត់ដំបង”។ យើងអង្គុយញ៉ាំទឹកកកឈូសអស់ បម្រុងនឹងហៅគេមកគិតលុយ ស្រាប់តែមានក្មេងស្រីម្នាក់ដើរចូលមក។ នាងនៅក្មេង សម្បុរស្រអែមសណ្ដែកបាយ សក់ស្រឡូន ស្ថិតក្នុងអាយុប្រហែលមិនទាន់ដល់១០ឆ្នាំស្រួលបួលទេ។ នាងនិយាយដោយសម្ដីស្រទន់…”បងៗ! ទិញផ្កាទេ?” ខ្ញុំគ្រវីក្បាល ហើយឆ្លើយថា “អត់ទេអូន”។ នាងឈរថ្មឹងមួយសន្ទុះ រួចក៏ដើរចូលទៅខាងក្នុងហាង ដើម្បីលក់ឲ្យតុគេផ្សេងៗទៀត។ ខ្ញុំឃើញនាងដើរចេញទៅដោយទឹកមុខស្រពោន… ចិត្តខ្ញុំចាប់ផ្ដើមគិត…”ពេលខ្លះខ្ញុំដាក់ទានឲ្យគេម្ដង១០០០រៀល ឬ៥០០រៀល ដោយមិននឹកស្ដាយ ហើយពួកគេអាចរកលុយបានងាយៗ ដោយគ្រាន់តែធ្វើមុខគួរឲ្យអាណិត ហើយលើកដៃសំពះគួរសម ឬនិយាយអរគុណមួយម៉ាត់។ ប៉ុន្តែក្មេងស្រីនេះខុសគេ នាងមិនជ្រើសរើសយកផ្លូវសុំគេទេ នាងសុខចិត្តដើរទូលផ្កាលក់ដោយប្រើកម្លាំង ហេតុអ្វីខ្ញុំមិនជួយទិញនាង”? ខ្ញុំគិតបន្ត “ខ្ញុំគួរតែហៅនាងមកវិញ ហើយជួយទិញផ្ការបស់នាង នោះក៏ជាការជួយមួយដែរ”។ ខ្ញុំគិតទៀត “វាមិនល្អទេ កាលណាយើងជួយទិញក្មេង នោះមានន័យថា យើងកំពុងលើកទឹកចិត្តឲ្យក្មេងៗដទៃទៀតមកលក់ដូចនាងដែរមិនខាន….ហ៊ឹម! ខ្ញុំអីក៏គិតច្រើនម្ល៉េះហ្ន៎”? ធុញណាស់ គំនិតខ្ញុំតែងតែប្រឆាំងគ្នា ពេលគំនិតមួយគិតថាបែបនេះល្អ ក៏មានគំនិតមួយទៀតវាចេញមកដោយយកហេតុផលសមស្របមកតវ៉ាចុះឡើង។ ខួរក្បាលខ្ញុំមានតែមួយដូចគេឯងដែរ ប៉ុន្តែវាចេះឈ្លោះគ្នារកហេតុផលសមស្របសឹងតែគ្រប់ពេល។

ខ្ញុំគិតហើយគិតទៀត​ តែចុងក្រោយក៏សម្រេចចិត្តថាជួយទិញនាង ព្រោះយ៉ាងហោចណាស់ លុយដែលនាងលក់ផ្កានៅយប់នេះ ប្រហែលជាសម្រាប់អាហារមួយពេលនៅក្នុងផ្ទះនាង ឬក៏ម្ដាយនាងនឹងចំណាយទិញថ្នាំ ឬទិញអ្វីប្រើប្រាស់ក្នុងផ្ទះ។ ដូច្នេះខ្ញុំក៏ហៅនាងឲ្យត្រឡប់មកវិញ រួចក៏ជួយទិញផ្កានាងមួយគូដែលនាងរុំស្លឹកចេក។ វាជាផ្កាចំប៉ា មានក្លិនក្រអូបណាស់។ ខ្ញុំហុចលុយទៅនាង ហើយក្មេងស្រីនោះនិយាយអរគុណខ្ញុំ បន្ទាប់មកនាងក៏ដើរចេញទៅបាត់។ ខ្ញុំគិតថា វាជាការល្អ នៅពេលមាននរណាម្នាក់ព្យាយាមជួយខ្លួនឯង យើងគួរតែជួយពួកគេ ពីព្រោះរឿងបន្ដិចបន្តួចដែលយើងអាចជួយគេបាន វាមានតម្លៃធំធេងណាស់សម្រាប់គេ។ លុយ២០០០រៀលសម្រាប់អ្នកមានលុយគឺមិនច្រើនសោះ ជ្រុះបាត់ក៏គេមិនស្ដាយដែរ តែ២០០០រៀលសម្រាប់អ្នកក្រ វាអាចជាលុយដែលគេយកទៅទិញពងទាចៀនបានមួយពេលដែរ៕