មេរៀនថ្មីពីការរត់ហាត់ប្រាណ

មេរៀនថ្មីពីការរត់ហាត់ប្រាណ

មេរៀនថ្មីដែលខ្ញុំទើបតែបានរៀនពីការរត់ហាត់ប្រាណពេលព្រឹក ហើយខ្ញុំបានប្រៀបធៀបវាមកនឹងជីវិតទូទៅប្រចាំថ្ងៃ។ មុនពេលរត់ដាច់ខាតយើងត្រូវកំណត់គោលដៅ ថាយើងចង់រត់ប៉ុនណា។ បន្ទាប់ពីកំណត់គោលដៅ យើងត្រូវតស៊ូជំនះឧបសគ្គដើម្បីទទួលបានជោគជ័យលើគោលដៅរបស់ខ្លួនឯង។ វាមិនមែនជាការប្រកួតជាមួយអ្នកណាទាំងអស់ ប៉ុន្តែវាជាការប្រកួតជាមួយខ្លួនឯង។

យកបានជោគជ័យលើអ្នកណាក៏មិនអាចធ្វើឲ្យយើងសប្បាយចិត្តដូចយកបានជោគជ័យលើខ្លួនឯងដែរ។ ការពិតពេលរត់វាហត់ខ្លាំងណាស់ ស្ងួតបំពង់ក ឈឺពោះ ឈឺជើង ហើយស្ទើរតែចង់បោះបង់ចោល ប៉ុន្តែអ្វីដែលជម្រុញឲ្យខ្ញុំនៅតែរត់គឺខ្ញុំមិនទាន់ដល់គោលដៅមួយដែលខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត ហើយមួយទៀតគឺការលើកទឹកចិត្តពីមនុស្សក្នុងក្រុម។ ពេលរត់ហត់ខ្ញុំក៏គិតឃើញរឿងមួយដែលរឿងនោះជាការពិតក្នុងជីវិតយើង។ នរណាក៏ចង់បានសុខភាពល្អ ចង់មានរាងកាយរឹងមាំ ចង់ឲ្យខ្លួនឯងស្វាហាប់ និងស្រួលខ្លួនដែរ ប៉ុន្ដែពុំមានមនុស្សច្រើនទេដែលជំនះដើម្បីក្រោកពីព្រលឹមហើយហាត់ប្រាណ ឬលេងកីឡា ដើម្បីឲ្យសុខភាពល្អ។ មានពេលខ្លះយើងក៏រកលេសថាយ៉ាងនេះមួយ យ៉ាងនោះមួយ ហើយហេតុផលដែលយើងយកមកប្រើគឺគ្រាន់តែដើម្បីការពារភាពខ្ជិលច្រអូសរបស់យើងប៉ុណ្ណោះ។ មើលមកក្នុងជីវិតយើងវិញ នរណាក៏ចង់មានជីវិតដ៏រឹងមាំ រស់នៅជាមួយការជឿជាក់ និងក្បែរមនុស្សល្អៗនៅជុំវិញខ្លួនដែរ។ ប៉ុន្ដែតើមានមនុស្សច្រើនប៉ុនណាដែលហ៊ានប្រឈមមុខឆ្លងកាត់ការលំបាកនៅក្នុងជីវិត និងជំនះឧបសគ្គបាន? ពេលរត់ហត់យើងត្អូញត្អែរ ហើយក៏បោះបង់វាចោល ពេលជួយបញ្ហាយើងក៏កើតទុក្ខ ហើយទន់ជ្រាយ ប៉ុន្តែចង់ឲ្យខ្លួនឯងរឹងមាំទៅមុខ។ វាទៅមិនរួចទេ នៅពេលដែលសកម្មភាពរបស់យើងធ្វើប្រាស់ចាកពីផលប្រយោជន៍ដែលយើងរំពឹងចង់បាន។

អ្វីៗទាំងអស់តែងនាំមកនូវផលតបស្នងដែលស័ក្ដិសមទៅនឹងការលះបង់របស់យើង។ គ្រាន់តែផលនោះតបស្នងមកភ្លាមៗ​ ឬក្នុងរយៈពេលយូរប៉ុណ្ណឹងឯង។ នៅពេលតស៊ូឲ្យរត់ដល់វិនាទីចុងក្រោយវាលំបាកណាស់ ស្ទើរតែដួលនឹងកន្លែង ប៉ុន្ដែការតស៊ូមិនឥតប្រយោជន៍មែន។ វាធ្វើឲ្យយើងមានអារម្មណ៍ថាស្រស់ថ្លាខ្លាំង ហើយស្រាលខ្លួន ជាពិសេសគឺសប្បាយដែលអាចយកឈ្នះលើខ្លួនឯងបាននូវរឿងដែលយើងមិនគិតថាអាចធ្វើបានពីមុនមក។ នៅពេលហែលឆ្លងបញ្ហាលំបាកកនៅក្នុងជីវិត ពេលខ្លះវាស្ទើរតែដួល ចង់តែដេករហូតមិនក្រោក ប៉ុន្ដែបើទ្រាំតែបន្ដិច តស៊ូតែបន្ដិច ហើយអត់ធ្មត់បន្ដិច នោះបញ្ហានឹងត្រូវបានដោះស្រាយ ហើយលទ្ធផលចុងក្រោយ គឺយើងក្លាយជាមនុស្សដែលរឹងមាំជាងមុនយ៉ាងពិតប្រាកដ៕

គ្មានអ្វីគួរឲ្យខ្លាចជាងមនុស្សទេ

គ្មានអ្វីគួរឲ្យខ្លាចជាងមនុស្សទេ

ដើម្បីឲ្យជីវិតយើងអាស្រ័យនៅបាន យើងតែងសម្លាប់ជីវិតសត្វដទៃទៀតដើម្បីយកសាច់មកធ្វើអាហារ ហើយយើងតែងសន្មតថា ជីវិតសត្វទាំងនោះកើតមកដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតយើង។ បើទោះបីជាយើងមិនបានសម្លាប់ជីវិតសត្វទាំងនោះដោយផ្ទាល់ដៃក៏ដោយ ប៉ុន្ដែតម្រូវការរបស់យើងហ្នឹងហើយ ដែលធ្វើឲ្យមានអ្នកដែលប្រកបការងារសម្លាប់ជីវិតសត្វនានាដើម្បីយកមកលក់ឲ្យយើង។

យើងជាមនុស្សតែងតាំងខ្លួនឯងជាសត្វខ្ពង់ខ្ពស់ ជាសត្វមានការពិចារណា ជាសត្វមានប្រាជ្ញា ចេះគិតពិចារណា ចេះបែងចែក ចេះស្រលាញ់ ចេះស្អប់ ចេះខ្មាស ចេះស្វែងរក ចេះបង្កើតថ្មី។ យើងឲ្យតម្លៃចំពោះជីវិតសត្វដែលយើងចិញ្ចឹមនៅក្នុងផ្ទះ សូម្បីតែត្រី ឆ្មា ឆ្កែ និងសត្វបក្សីជាដើម យើងផ្ដល់ការស្រលាញ់ ការអាណិត និងចិញ្ចឹមពួកគេយ៉ាងល្អ ប្រកបដោយចិត្តស្រលាញ់ ដូចសមាជិកនៅក្នុងផ្ទះរបស់យើង។ ប៉ុន្ដែយើងបែរជារីករាយនឹងទទួលទានសាច់ត្រី សាច់ឆ្កែ សាច់បក្សី នៅខាងក្រៅផ្ទះយ៉ាងសប្បាយរីករាយទៅវិញ។ តើជីវិតរបស់សត្វនៅក្នុងផ្ទះយើង និងជីវិតរបស់សត្វដែលគ្មានការថែទាំនោះ ខុសគ្នាយ៉ាងណា? នោះមិនមែនជាជីវិតមួយទេឬ? នោះឯងដែលថាការរស់នៅរបស់មនុស្សយើងគឺអាត្មានិយម អ្វីដែលជាយើងគិតថាជារបស់យើងៗក៏ស្រលាញ់ ការពារ ថែរក្សា និងឲ្យតម្លៃ ប៉ុន្ដែចំពោះអ្វីដែលយើងមិនគិតថាជារបស់យើងៗក៏ធ្វើធម្មតាៗ។ នៅលើលោកនេះគ្មានអ្វីគួរឲ្យខ្លាចជាងមនុស្សយើងនេះទេ។

មនុស្សជាសត្វដែលតាំងខ្លួនឯងថាល្អ និងខ្ពង់ខ្ពស់ជាងសត្វដទៃ ប៉ុន្ដែគ្មានសត្វដទៃណាដែលសាហាវជាងមនស្សនោះទេ។ មានមនុស្សមិនច្រើនទេ ដែលរស់នៅដើម្បីចែករំលែកសេចក្ដីសុខ និងធ្វើប្រយោជន៍ឲ្យដល់អ្នកដទៃ ហើយគិតថាការធ្វើបែបនេះជាការងារដែលខ្លួនត្រូវបំពេញនៅក្នុងភាពជាមនុស្ស ប៉ុន្ដែមានមនុស្សច្រើនណាស់ ដែលរស់នៅដើម្បីស្វែងរកសុខមកដាក់ខ្លួនឯង ដោយមិនខ្វល់ថា ជីវិតដទៃទៀតលំបាកយ៉ាងណា៕

អត្ថបទដោយ៖ កូន ចាបមាស

អនុស្សាវរីយ៍នៅស្រុកទឹកផុសខេត្តកំពង់ឆ្នាំង

ថ្ងៃនេះខ្ញុំបានត្រឡប់មកដល់ភ្នំពេញវិញហើយ តែល្ងាចនេះអាកាសធាតុដូចគ្នាបេះបិទនឹងអាកាសធាតុកាលពីម្សិលម៉ិញនៅកំពង់ឆ្នាំង។ មេឃស្រទំ ធ្លាក់ខ្យល់ ហើយកំពុងតែបោសសំរាមដុត និងឡើងដើមស្វាយមុខផ្ទះលេង។ ខ្ញុំនៅនឹកមិនទាន់បាត់នៅឡើយទេ មិនដឹងថាពេលណាទើបមានឱកាសបានទៅលេងនៅទីនោះម្ដងទៀតទេ។ លើកទីបីហើយទៅលេងនៅទីនោះ តែលើកនេះសប្បាយជាងគេង ព្រោះទៅលេងមែន ហើយម្យ៉ាងគឺសំបូរផ្លែឈើញ៉ាំណាស់ខែនេះ។ ផ្លែឈើធម្មជាតិមានច្រើនណាស់ ជាពិសេសគឺ ផ្លែស្វាយ ផ្លែល្ហុងទុំ អំពៅ ទទឹម និងចេក។ មកភ្នំពេញវិញ ថាបេះយកមកឲ្យច្រើន តែចង្រៃណាស់ ផ្លូវជិះមិនស្រួលទេ ដូច្នេះដឹកបានតែបន្ដិច ហាហា។ ទេសភាពនៅទីនោះទាក់ចិត្តមែនទែន ហើយខ្យល់អាកាសវិញត្រជាក់ស្រួលណនាស់ ព្រោះនៅជុំវិញផ្ទះសុទ្ធតែដើមឈើ។ ថ្ងៃទី ២៣ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១៧ ចាំមិនភ្លេច ហេហេ ឆ្នាំក្រោយទៅទៀត ទៅខែហ្នឹងទៀតចាំតែមើលទៅ។

ទៅទីនោះមិនសូវបានញ៉ាំបាយទេ រវល់តែញ៉ាំផ្លែឈើ ហើយឥឡូវនេះកំពុងតែកូរពោះ ពេលដែលកំពុងសរសេរអត្ថបទនេះ។ បានហើយ ឃ្លានបាយណាស់ ឈប់សរសេរហើយ ជួបគ្នាលើកក្រោយ។ ជូនពរសំណាងល្អគ្រប់គ្នា៕

 

ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលស្រលាញ់យើងជាយើង

ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលស្រលាញ់យើងជាយើង

រៀបការជាមួយមនុស្សមា្នក់ដែលស្រលាញ់យើងគឺជាយើង មិនព្យាយាមប្រាប់ឲ្យយើងឲ្យធ្វើអ្វីតាមដែលគេចង់បាន ព្រោះគេបានដឹងថាគ្មានមនុស្សល្អឥត
ខ្ចោះទេនៅលើលោកនេះ។
ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលតែងលើកទឹកចិត្តយើងនៅពេលយើងធ្វើរឿងត្រឹមត្រូវ នៅពេលអ្នកជោគជ័យ នៅពេលអ្នកមានបំណងធ្វើរឿងល្អ។ ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលហ៊ាននិយាយប្រាប់ពីកំហុសរបស់យើងដោយមិនខ្លាចយើងខឹង ឬអន់ចិត្ត។
ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលធ្វើឲ្យយើងញញឹម និងសើចបានទោះបីអ្នកស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពមួយដ៏ពិបាក ឬកំពុងយំ។
ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលមិនសួរដេញដោលយើងឲ្យខានតែបាននៅអ្វីដែលគេចង់ដឹង មនុស្សម្នាក់ដែលទុកចិត្តចំពោះយើង ហើយជឿលើយើងដោយមានហេតុផល។ ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលចេះស្រលាញ់មនុស្សនៅជុំវិញយើង មិនមែនស្រលាញ់តែយើង។
ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលយល់ពីតម្លៃជីវិត គេអាចផ្ដល់តម្លៃដល់ជីវិតមនុស្សសត្វដោយចិត្តបរិសុទ្ធ។
ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលមិនខ្វល់ថាយើងធ្លាប់មានអតីតកាលដូចម្តេច មនុស្សម្នាក់ដែលមិនចាកចេញពីយើងទោះបីដឹងថាមនុស្សជាច្រើនមិនគិតថាយើងល្អក៏ដោយ។
ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលចេះលើកលែងទោស មានចិត្តមេត្តា មានចិត្តសប្បុរស មិនព្យាយាមយកឈ្នះយើង តែគេព្រមចុះចាញ់ដើម្បីស្នាមញញឹមរបស់យើង។
ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលខ្វល់ពីយើង បារម្ភពីយើង ដឹងថាអ្នកជាមនុស្សបែបណា។
ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលមិនស្រលាញ់យើងព្រោះតែយើងស្អាត តែព្រោះគេមើលឃើញពីគុណតម្លៃពីខាងក្នុងរបស់យើង។

ជូនពរឲ្យមនុស្សដែលអ្នកស្រលាញ់ជាមនុស្សដែលស្រលាញ់អ្នកវិញ ❤ 🙂 អរគុណដែលចំណាយពេលវេលាអាន ហើយអរគុណចំពោះការចែករំលែករបស់អ្នកគ្រប់គ្នា។

អត្ថបទដោយ៖ កូន ចាបមាស