ខ្ញុំពីមុនមិនមែនខ្ញុំឥឡូវនេះទេ

ពីមុនខ្ញុំតែងតែមានអារម្មណ៍នឹកម៉ែពុក នឹកខ្លាំងបំផុតពេលខ្ញុំខ្វះលុយចាយ ពេលខ្ញុំឈឺ ពេលខ្ញុំមានបញ្ហាលំបាក។ រាល់ពេលដែលនឹកដល់គាត់ ខ្ញុំទប់ទឹកភ្នែកមិនបានទេ ទោះឪពុកម្ដាយខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកសម្បូរហូរហៀរទ្រព្យ​ និងលុយកាក់ ដូចគ្រួសារគេជាច្រើនទៀតក៏ដោយ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ ជីវិតនៅជិតម៉ែពុក និងនៅជួបជុំគ្រួសារវាកក់ក្ដៅជាងការមករស់នៅឆ្ងាយពីគាត់។ ពេលបាយ បើយើងគ្មានលុយសោះនៅក្នុងដៃ ក៏គង់មានម្ហូបនៅក្នុងឆ្នាំង មានទឹកនៅក្នុងពាងសម្រាប់ផឹក មានអំបិល ប្រហុក ស្ករផែន និងបន្លែបង្ការនៅជុំវិញផ្ទះដែរ។ យើងមានស្រះទឹកដែលចិញ្ចឹមត្រី និងដាំបន្លែ មានទាំងបន្លែលើគោក និងបន្លែនៅក្នុងទឹកផង។ ជីវិតនៅទីក្រុងនេះ ថ្វីបើវាល្អប្រសើរមែន តែជីវិតយើងវាមិនអាចយកទៅប្រៀបធៀបនឹងភាពល្អប្រសើរនៅទីក្រុងបានទេ។ សម្រាប់អ្នកមាន ទីនេះវាជាស្ថានសួគ៌របស់គេហើយ តែសម្រាប់យើងដែលមករស់នៅផ្ញើប្រាណទីនេះ វាមិនស្រួលទេ។ ហើយជីវិតអ្នកខ្លះទៀត ក៏កាន់តែពិបាកជាងយើងទៅទៀត ជីវិតពួកគេមើលទៅដូចចុះនរក និយាយមិនត្រូវទេ។ រស់នៅទីនេះ៣ឆ្នាំដំបូង ខ្ញុំនៅតែមានចរិតក្មេងដដែល គឺមិនរឹងមាំសោះ ខ្ញុំនៅតែនឹកម៉ែ។ ហើយវាចង្រៃណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ ដែលនឹកម៉ែខ្លាំងតែពេលខ្ញុំលំបាកអ៊ីចឹង។ ពេលណាមានស៊ីចុកគ្រប់គ្រាន់ មានលុយចាយគ្រប់គ្រាន់ មានមិត្តភក្ដិដើរទៅនេះទៅនោះ ក៏ភ្លេចគិតនឹកដល់ម៉ែ ពេលខ្លះមួយអាទិត្យទើបខលទៅម្ដង ជួនកាលធ្លាយដល់កន្លះខែ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះកាន់តែយ៉ាប់ ជាងមួយខែហើយមិនទាន់ខលទៅម៉ែម្ដងផង។ មួយខែចុងក្រោយនេះរវល់ជាប់ដៃតែម្ដង ហើយម្យ៉ាងទៀតគឺទូរស័ព្ទប្រព័ន្ធខុសគ្នាទៀត។ ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះយប់ជ្រៅរាល់យប់ ម៉ោង៩កន្លះទើបមកដល់ផ្ទះ។ ថ្មើហ្នឹងនៅស្រុកស្រែគាត់គេងភ្ញាក់ម្ដងទៅហើយ។ ខ្ញុំនឹកម៉ែ … Continue reading ខ្ញុំពីមុនមិនមែនខ្ញុំឥឡូវនេះទេ

Advertisements

ថ្ងៃក្រោយ….

បើថ្ងៃនេះពិបាកខ្លាំង យើងស្អប់អារម្មណ៍ខ្លួនឯងពេលនេះខ្លាំង ថ្ងៃនេះនឹងក្លាយជាថ្ងៃដែលយើងតែងតែនិយាយអរគុណមុនពេលចូលគេងនៅថ្ងៃក្រោយ។ វាអាចនឹងមិនឆាប់ៗនេះទេ វាត្រូវការពេលវេលា ប៉ុន្តែប្រាកដណាស់ រឿងអាក្រក់នៅថ្ងៃនេះនឹងធ្វើឲ្យយើងផ្លាស់ប្ដូរទៅជារឹងមាំនៅថ្ងៃក្រោយ។ ថ្ងៃណាមួយ​ យើងនឹងមានមោទនភាពដែលយើងបានឆ្លងកាត់រសជាតិនៃអារម្មណ៍នៅក្នុងថ្ងៃនេះមិនខានឡើយ។ ខ្ញុំធ្លាប់ស្អប់ចំពោះស្ថានភាពជីវិតខ្ញុំកាលនៅពីក្មេង។ ខ្ញុំស្អប់ដែលខ្ញុំគ្មានភាពកក់ក្ដៅ គ្មានការថ្នាក់ថ្នម គ្មានស្នាមញញឹមដ៏មានសុភមង្គលដូចគេ ខ្ញុំស្អប់ដែលត្រូវនៅក្រោមកំដៅថ្ងៃ៨ម៉ោងកណ្ដាលវាលស្រែ ត្រូវភ្ញាក់ពីយប់ម៉ោង៤ទៅដើររើសទុំត្នោតនៅក្នុងព្រៃ ត្រូវសត្វមូសខាំកន្ទួលពេញជើង ខ្ញុំស្អប់ដែលមិនអាចអង្គុយរៀននៅក្រោមភ្លើងចង្កៀងដោយសេរីភាពរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្អប់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវដើរកាច់រំពាត់តាមចំនួនកំណត់ ដើម្បីយកមកវាយខ្លួនឯង។ ខ្ញុំស្អប់ដែលខ្ញុំមិនអាចមានលុយចាយដូចគេពេលទៅរៀន ខ្ញុំស្អប់ដែលត្រូវគ្រូស្ដីឲ្យនៅមុខសិស្សជាច្រើន ខ្ញុំស្អប់ដែលត្រូវខំប្រឹងទប់ទឹកភ្នែកពេលត្រូវរំពាត់ ទប់សំឡេងយំមិនឲ្យឮចេញមកក្រៅ ខ្ញុំស្អប់ដែលខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិដើរហើរទៅឆ្ងាយៗដូចគេ។ ខ្ញុំស្អប់អារម្មណ៍អន់ចិត្តដែលខ្ញុំមិនអាចមានកាដូអ្វីបន្ដិច សូម្បីតែពាក្យលើកទឹកចិត្តនៅពេលដែលខ្ញុំរៀនជាប់បានលេខល្អនៅសាលារៀន។ ខ្ញុំស្អប់ដែលសូម្បីតែស្បែកជើងថ្មីមួយសម្រាប់ក៏ត្រូវចំណាយពេលរង់ចាំរហូតដល់ថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំ (១ឆ្នាំមានតែ១សម្រាប់គត់)។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ថ្ងៃនេះ ថ្ងៃដែលវត្តមានខ្ញុំនៅទីនេះ ខ្ញុំតែងតែនិយាយពាក្យអរគុណរឿងរ៉ាវទាំងអស់កាលពីមុន។ វាតែងតែដក់ជាប់នៅក្នុងចិត្តខ្ញុំ ហើយវាតែងតែឲ្យខ្ញុំញញឹម។ កាលនោះ ស្ថានភាពពិតជាអាក្រក់ណាស់ ឈឺចាប់ណាស់ វាកំសត់១០០ដងលើសនៅក្នុងខ្សែភាពយន្តដែលគេសម្ដែងនោះឆ្ងាយណាស់។ ប៉ុន្តែមួយថ្ងៃម្ដងៗ ដែលកន្លងផុតទៅ ខ្ញុំបានរសាត់អណ្ដែតមកនៅក្នុងស្ថានភាពថ្មីមួយផ្សេងទៀត។ ខ្ញុំនៅតែនឹកអរគុណមិនឈប់ សម្រាប់អ្វីៗដែលជីវិតជួបប្រទះ។ វាធ្វើឲ្យខ្ញុំមានរឿងដើម្បីសរសេររាល់ថ្ងៃ ដោយមិនបាច់ត្រូវរកនឹកច្រើន។ ថ្ងៃនេះ! បើខ្ញុំជួបរឿងលំបាក ខ្ញុំតែងស្រមៃថា ថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំនឹងនិយាយពាក្យអរគុណលើរឿងដែលខ្ញុំបានជួបប្រទះនៅថ្ងៃនេះ។ ខ្ញុំនឹងមានមោទនភាពសម្រាប់រឿងដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងថ្ងៃនេះ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំតែងតែរក្សាស្នាមញញឹម និងគំនិតវិជ្ជមានសម្រាប់ជីវិតនៅថ្ងៃបន្ទាប់ជានិច្ច។ មិនថាថ្ងៃនេះមានរឿងអាក្រក់ខ្លាំងយ៉ាងណាកើតឡើងចំពោះខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែចង់រស់នៅបន្តសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក … Continue reading ថ្ងៃក្រោយ….

ក្ដីស្រមៃមួយដែលក្លាយជាការពិត

ខ្ញុំធ្លាប់ស្រមៃថាចង់ទៅសៀមរាបយូរហើយ ប៉ុន្តែរាល់ដងគេបបួលមិនដែលទៅសោះ ទោះជាទៅដោយមិនចំណាយលុយសោះក៏មិនទៅ។ រាល់ឆ្នាំ ឲ្យតែដល់រដូវចូលឆ្នាំ ឬភ្ជុំបិណ្ឌ គឺបងស្រីជីដូនមួយខ្ញុំបបួលទៅលេងសៀមរាបជាមួយគាត់។ ព្រោះគាត់មានបងប្អូននៅទីនោះ (ប៉ាគាត់ជាអ្នកស្រុកសៀមរាប ដូច្នេះបងប្អូនខាងប៉ាគាត់គឺនៅទីនោះច្រើនណាស់) បើពួកយើងទៅទីនោះ មិនបាច់ភ័យរឿងផ្ទះគេង បាយហូប ឬភ័យខ្លាចអត់អ្នកជូនដើរលេងទេ។ ប៉ុន្តែតាំងពីឆ្នាំ២០១២មក រហូតដល់ឆ្នាំ២០១៦ ខ្ញុំខករហូត។ ឲ្យតែជិតដល់ថ្ងៃទៅលេងសៀមរាប ខ្ញុំចេះតែគិតថា ខែបុណ្យទានចង់នៅជុំពុកម៉ែនៅស្រុក មិនចង់ទៅចោលគាត់ ព្រោះខ្លាចគាត់នឹក ហើយម្យ៉ាងខ្ញុំក៏នឹកគាត់ដែរ។ មួយឆ្នាំបានទៅលេងផ្ទះតែពេលបុណ្យទានហ្នឹងផង បើទៅលេងបាត់ពីផ្ទះទៀត ខ្លាចរកពេលជួបមុខគាត់មិនបាន។ ដូច្នេះគឺតែងតែខកជើងទៅសៀមរាបរយៈពេល៤ឆ្នាំ បើសរុបទៅខ្ញុំបដិសេធ៨ដងបាត់ទៅហើយ។ អាចថានិស្ស័យមិនទាន់ដល់ ហាហា 😀 ទើបចេះតែមិនបានទៅ។ ចៃដន្យអីពាក់កណ្ដាលខែតុលា ឆ្នាំ២០១៧ នេះ។ ខ្ញុំនៅចាំច្បាស់ណាស់ ថ្ងៃនោះគឺថ្ងៃទី៩ ខែតុលា ឆ្នាំ២០១៧ បងថាវរី (អ្នកនិពន្ធសៀវភៅ នារីប្រពៃ) មកលេងស្មលវើល (Smallworld Venture) កន្លែងដែលខ្ញុំធ្វើការ។ គាត់មិនមែនមកលេងទទេៗឥតប្រយោជន៍ទេ គឺគាត់មានយកកុំព្យូទ័រមកតាមខ្លួន ដើម្បីឆ្លៀតធ្វើការដែរ។ គាត់អង្គុយកៅអីទល់មុខខ្ញុំ។ បងថាវីទទួលបានអ៊ីម៉ែលមួយ ដែលគេអញ្ជើញគាត់ឲ្យទៅចូលរួមក្នុងកម្មវិធី មហោស្រពអក្សរសិល្បិ៍ខ្មែរ នៅខេត្តសៀមរាប។ គាត់ក៏បបួលខ្ញុំ … Continue reading ក្ដីស្រមៃមួយដែលក្លាយជាការពិត

ជួយមនុស្សដែលព្យាយាមជួយខ្លួនឯង

ការពិតខ្ញុំចូលចិត្តអាណិតគេ ហើយពេលខ្លះចង់ជួយគេ ទាំងដែលខ្លួនកំពុងតែព្យាយាមជួយខ្លួនឯងដោយលំបាក។ មានពេលខ្លះ ខ្ញុំដកលុយដែលមានតែ១០០០រៀលគត់ពីកាបូប ដាក់ឲ្យអ្នកសុំទានដែលពិការដៃជើងអស់ពីខ្លួនក៏មាន។ បើគិតទៅ អ្នកខ្លះប្រហែលជាហួសចិត្ត គេថាជួយខ្លួនឯងមិនទាន់បានផង ចង់ជួយគេ។ ខ្ញុំធ្លាប់គិតអ៊ីចឹងដែរ។ ប៉ុន្តែមានគំនិតមួយទៀតវានៅតែព្យាយាមនិយាយចេញមក។ ការពិតយើងធ្លាប់អត់មែន រហូតដល់ពេលខ្លះរកតែ១០០រៀលដាក់ជាប់ខ្លួនមិនមានផង។ ប៉ុន្តែក៏មានថ្ងៃខ្លះ យើងបានហូបរបស់អីឆ្ងាញ់ៗ បានផឹកទឹកល្អ បានហូបបាយក្នុងហាង បានហូបនំចំណីថ្លៃគួរសម បានស្គាល់អាហារប្លែកៗច្រើនរសជាតិ។ ចំណែកពួកគេអ្នកសុំទានវិញ សូម្បីតែស្រមៃថាការ៉េមមានរសជាតិយ៉ាងម៉េចក៏ប្រហែលជាស្រមៃមិនចេញផង។ ខ្ញុំពិបាកភ្នែក ហើយគិតថាបើឲ្យគេ១០០រៀល ឬ២០០រៀលអី មិនដឹងថាគ្នាយកទៅទិញអីបាន។ បើទឹកសុទ្ធយ៉ាងថោកបំផុតក៏មាន៥០០រៀលដែរ ទើបទិញហូបបាន។ ដោយសារតែចូលចិត្តគិតប្រៀបធៀបរវាងខ្លួនឯង និងគេ ហើយយកខ្លួនឯងទៅឧបមាថាបើយើងជាគេ ទើបខ្ញុំចេះតែមិនដាច់ចិត្តឲ្យអ្នកដែលលើកដៃសំពះខ្ញុំដើរថយទៅវិញដោយមុខអស់សង្ឃឹម។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះគឺខុសពីថ្ងៃមុនៗ។ ល្ងាចនេះមិត្តខ្ញុំ (វិច្ឆិតា) ហៅខ្ញុំទៅញ៉ាំទឹកកកឈូសនៅហាងមួយដែលមានឈ្មោះថា "ផ្ទះអ្នកបាត់ដំបង"។ យើងអង្គុយញ៉ាំទឹកកកឈូសអស់ បម្រុងនឹងហៅគេមកគិតលុយ ស្រាប់តែមានក្មេងស្រីម្នាក់ដើរចូលមក។ នាងនៅក្មេង សម្បុរស្រអែមសណ្ដែកបាយ សក់ស្រឡូន ស្ថិតក្នុងអាយុប្រហែលមិនទាន់ដល់១០ឆ្នាំស្រួលបួលទេ។ នាងនិយាយដោយសម្ដីស្រទន់..."បងៗ! ទិញផ្កាទេ?" ខ្ញុំគ្រវីក្បាល ហើយឆ្លើយថា "អត់ទេអូន"។ នាងឈរថ្មឹងមួយសន្ទុះ រួចក៏ដើរចូលទៅខាងក្នុងហាង ដើម្បីលក់ឲ្យតុគេផ្សេងៗទៀត។ ខ្ញុំឃើញនាងដើរចេញទៅដោយទឹកមុខស្រពោន... ចិត្តខ្ញុំចាប់ផ្ដើមគិត..."ពេលខ្លះខ្ញុំដាក់ទានឲ្យគេម្ដង១០០០រៀល ឬ៥០០រៀល … Continue reading ជួយមនុស្សដែលព្យាយាមជួយខ្លួនឯង